Ff zeiken...

We hebben natuurlijk veruit het allerleukste vak dat er bestaat. Maar soms schuift de zon heel even achter een grauwgrijze wolk. In deze rubriek mogen bezoekers van C-DAY16 ff zeiken. Over het vak, over hun grootste irritaties, over een onmogelijke opdrachtgever, over …….

 

“Wat ik absoluut niet leuk vind? Dat is hoe men in het algemeen reageert op social-mediaberichten die wij als gemeente plaatsen. Dan publiceer ik bijvoorbeeld een bericht over kroonringen die aan lantaarnpalen komen te hangen om het plastic te verzamelen. Vervolgens krijg ik reacties als ‘Heb je niks beters te doen?’, ‘Waarom geen container?’ of ‘Wie betaalt dat?’. Altijd zo negatief! Waarom nou?”

 

Henny Roos, communicatieadviseur gemeente Berkelland

 

“Weet je wat ik communicatieprofessionals vaak hoor zeggen? ‘We moeten nu eindelijk eens in de boardroom aan tafel.’ Je maakt jezelf daarmee kleiner dan je bent. En je bent geen Calimero. In het vak lopen veel vrouwen rond; die hebben nu eerder die neiging hè? Daar moeten we maar eens mee ophouden.”

 

Eveline Boerrigter, Logeion

 

“Als projecten worden aangeprezen hoor je altijd woorden als ‘innovatief’, ‘vernieuwend’ en ‘anders’. Alles wordt hetzelfde genoemd. Kan dat niet anders? En al dat Engels: ‘The Young Talent Award’. Bah! En wat te denken van het woord ‘communicatie’ an sich? Dat is toch een verschrikkelijk jeukwoord?”

 

Tim Faassen, Direct Research

 

“Regelmatig maak ik mee dat opdrachtgevers in een te late fase ineens van plan wisselen. Dan hebben we vooraf een filmscript met elkaar uitgedacht en ook zo uitgevoerd. Maar dan willen ze bij de tweede preview ineens een ruimer shot of komen er andere eisen bij. Terug naar de tekentafel, zogezegd. Ik wil graag meedenken en flexibel zijn, en zelfs een nachtje doorhalen als dat nodig is. Maar er zijn nu eenmaal (technische) grenzen. Op zo’n moment kom ik in conflict met mijn opvatting over vakmanschap. Want uiteraard wil ik natuurlijk de perfecte productie opleveren.”

 

Oscar Langerak,

Studio Bilder

 

“Ik kan slecht tegen een te sterke focus op het proces in plaats van op het resultaat. Het grootste risico is namelijk dat je in de details verzuipt. En dan kom je dus niet vooruit. Wat ik dan vaak probeer is het doel nog eens te schetsen. En bedenken welke tussensprints er nodig zijn om daar te komen. Maar soms, dan lukt zelfs dat niet. Dan heerst er een cultuur die niet te doorbreken lijkt. In dat soort situaties kan ik wel eens moedeloos worden.”

 

Tessa van Leeuwen, NWO

 

“Vaak merk ik dat vorm boven inhoud gaat. Ik organiseer congressen en events en regelmatig begint de opdrachtgever met het kiezen van de locatie, of heeft hij al een spreker bovenaan zijn verlanglijstje. Ik vraag dan altijd: wat is je doel en wat is je doelgroep? Moet je überhaupt wel een event organiseren? Ik vind het ergerlijk als argumenten niet baten, als zo’n opdrachtgever louter zijn eigen fascinatie volgt en niet naar het grotere belang kijkt.”

 

Ingrid van Thiel, MiCE Support

 

“Veel mensen in het vak kost het moeite om boven het ambacht uit te stijgen. Leer de taal van de bestuurskamer spreken en toon lef. We moeten onze diensten steviger aanbieden, we kunnen meer dan een persbericht of website maken. Als serieuze gesprekspartner voor leidinggevenden kunnen we beleid vertalen naar succes. Te vaak proef ik: ‘Als ik maar het kunstje leer, kan ik wel genoeg’. Niet dus.”

 

Piet Hein Coebergh, lector PR & Social Media aan Hogeschool Leiden

 

“Er zijn twee dingen die me steeds weer opvallen. Dat de afdeling communicatie in veel organisaties nog steeds wordt gezien als de ‘folderfabriek’ (die gaat over de middelen en uitingen). Terwijl strategische communicatie steeds belangrijker wordt voor organisaties. En dat ik nog steeds regelmatig moet uitleggen dat communicatie een vak en een wetenschap is. ‘Iedereen kan toch communiceren?’.

Gelukkig ook vandaag tijdens C-DAY16
weer een aantal inspirerende en goede verhalen van (emeritus) wetenschappers gehoord!”

 

Cecile Brvar, communicatieadviseur

Locus Netwerk

 

“Presenteren, het is een vak. En vaak wordt het onderschat. Je ziet het zo vaak op congressen: sprekers die zich niet realiseren wie ze voor zich hebben en wat ze hun publiek willen vertellen. Ellenlange verhalen, veel te veel tekst op de sheets, powerpoints… Een speech is een muziekstuk met een verhaal: soms ga je snel, dan weer langzaam, met volume of zacht. Denk maar hoe je vroeger ademloos luisterde naar de sprookjes die je ouders voorlazen. ‘Iedereen’ heeft het over TED-talks. Maar in bedrijven en organisaties is er nog steeds nauwelijks aandacht voor. Soms voel ik me op dit vlak een ontwikkelingswerker. Gelukkig, gelukkig, vandaag deden ze het goed op C-DAY16, de sprekers. Voor ons, hun publiek. Wij willen wel.”

 

Carin Tiggeloven, Carin Spreekt,

‘Ophouden met Calimero-gedrag’

‘Altijd zo negatief. Waarom nou?’

‘Weg met al

die

jeukwoorden’

‘Er zijn grenzen’

‘Als argumenten niet baten…’

‘Focus op proces?

Aaarghh…’

‘Meer dan een kunstje’

‘Presenteren is een vak’

‘Geen folderfabriek’

Aan deze pagina werkten mee:

Redacteur

Tim Korenhoff

Redacteur

Karlijn Broekhuizen

Fotograaf

Sanneke Fisser

Vormgever

Floor Stoutjesdijk

Eindredacteur

Eric Went