AO2A6683CUT

‘Kennen we de huurder? Nee dus!’


Met elkaar in de levens van huurders duiken: hoe bevalt dat? Zes deelnemers aan het Jaarcongres van De Vernieuwde Stad blikken terug: ‘Die andere manier van denken, vanuit de bewoner, vind ik erg nuttig en leuk.’

‘Hoe ver ga je in paternalisme?’


“Op zich ben ik erg voor zelfregie. Voor mij is het dan ook de vraag hoe ver je kunt gaan in je paternalisme. Wij komen pas in actie als er een huurschuld is, terwijl wij weten dat het slim is om eerder in actie te komen. Maar wat doe je dan als woningcorporatie als iemand geen werk meer heeft? De discussie hierover staat nog heel erg aan het begin. Ik ben benieuwd hoe dit zich ontwikkelt.”

Henk Voerman Openbaar Belang

‘Preventief ingrijpen’


“We hebben met elkaar een manier ontwikkeld waarop we klanten helpen. Door beter inzicht te hebben in de systemen, kun je problemen eerder tackelen. En soms betekent dat ook niet ingrijpen. Of eerder; preventief kun je ook veel doen. Toen een van de besproken huurders, Nadira, bijvoorbeeld van een sloopwoning naar een duurdere woning verhuisde, had het goede gesprek gevoerd moeten worden. Dat is toen waarschijnlijk niet gebeurd. Ze heeft vanwege haar achtergrond een groot sociaal netwerk, zo is haar familie heel belangrijk. Dat zijn systemen die wij niet goed kunnen invoelen. Het is dus ook goed om te beseffen dat je altijd door je eigen bril kijkt.”

Pauline van Moorsel Woonzorg Nederland

‘Praat mét mensen’


“Zelfs als we kijken door de ogen van de bewoners, praten we óver mensen en niet mét mensen. Zo denken we nog steeds te veel vanuit het systeem. Wil je maatwerk bieden, dan moet je niet kijken naar beschreven casussen. Je moet in de praktijk mensen verder helpen. Vraag is: hoe betrek je bewoners hierbij? In Losser vragen wij de mensen om wie het gaat zelf aan te schuiven. Woningcorporaties zitten vanwege privacy niet in sociale teams. Maar als die bewoners er zelf bij zitten, dan kunnen woningcorporaties gewoon aanschuiven.”

Jan Martin van Rees gemeente Losser

‘Pak gewoon de telefoon’


“In eerste instantie dachten we dat de huurder waar wij over discussieerden veel problemen had en dat we haar moesten helpen. Nadat er via de levenskaarten meer feiten boven tafel kwamen, zie je beter hoe zaken zich tot elkaar verhouden. We kwamen tot de conclusie dat ze eigenlijk heel zelfredzaam is. Het mooie van vandaag vind ik dat je even heel snel met elkaar naar een casus kijkt. Je kunt met elkaar snel veel huurders bespreken. Of ik daar nieuwe vrienden bij nodig heb? Ik geloof niet zo erg in sociale wijkteams, de weg daarnaartoe is te lang. Ik heb zelf gewerkt bij de politie, de gemeente en een corporatie. Ik heb dus overzicht, dat is belangrijk. Mijn advies: pak gewoon de telefoon.”

Femke Sybrandi Havensteder Rotterdam

‘Er is een duivels dilemma’


“Kennen we de huurder? Nee dus, zo is mij na vandaag gebleken. Eigenlijk zouden we bij de toewijzing van een woning van elke bewoner een levenskaart moeten maken. Bij groot onderhoud spreken we wel bewoners, bijvoorbeeld over het minimabeleid, maar er zouden méér van dat soort momenten moeten zijn. Dan bouw je kennis op. Maar er is ook een duivels dilemma: moet je wel helpen en wat is dan het juiste moment? Of moet je de beol eerst laten escaleren?”

Sander van Bodegraven Volkshuisvesting Almere

‘Vroegsignalering helpt’


“De andere manier van denken, vanuit de bewoner, vind ik nuttig en erg leuk. We zouden bewust aan vroeg-signalering moeten doen. Betaalachterstanden kunnen we namelijk al eerder ontdekken. Prioriteit bij Vestia ligt nu echter bij het saneren. In de toekomst zou dit wel interessant kunnen zijn. In het Nationaal Programma Rotterdam Zuid hebben we met alle partijen contact, ook met onderwijs en welzijn. Dat is echter gericht op als het misgaat; we moeten ook voorkómen.”

Willy de Mooij Vestia

Scroll to Top