‘En nu ik!’

Wat hebben bezoekers van het communicatiecongres ‘Emoties de baas!?’ opgestoken? Gaan zij voortaan anders werken? Negen reacties.
Ursula Neering,
Rijkswaterstaat

‘Tijd nemen’

“Vaak schieten we bij heftige emoties in de regelreflex. De druk vanuit de media of bewonersgroepen is nu eenmaal groot. Neem nu het probleem van de files. Er wordt snel naar de Rijksoverheid gekeken, terwijl het naar mijn idee een gezamenlijk probleem is. Je hebt vaak het gevoel snel te moeten reageren, terwijl je eigenlijk even afstand moet nemen. ‘Wat is hierop een gepaste reactie, en hoe toon ik als overheid ‘zakelijke empathie’?’ Daar ga ik echt meer de tijd voor nemen.”

Paul van den Berg,
RVO

‘Klant centraal’

“Filosoof Bas Haring stelt dat je als overheid geen emotie, maar wel empathie moet tonen. Daar zit volgens mij wel een kern van waarheid in. Je moet als overheid neutraal, zakelijk, en vooral ook authentiek zijn. En vooral geen toneelstukje opvoeren. Daarnaast heb ik me voorgenomen om nog meer naar de klant te luisteren. Wij hebben klantgroepen en voor een volgend project ga ik deze groepen inzetten. Dat heb ik vandaag met een collega besloten.”

Marloes Beuermann-Boer, Belastingdienst

‘Leraar: ja, ouder: nee’

“De overheid zou zich moeten opstellen als een ouder, als het gaat om communicatie. Althans, dat stelde Bas Haring. Als een ouder die terughoudend is in het tonen van gevoelens. Ik ben zelf ouder, en leer mijn kinderen juist dat gevoelens er ook bij horen. In dat opzicht ben ik het dus niet met hem eens. Mooi vind ik wel de vergelijking van de overheid met een leraar. Want wie wil er nou geen juf die altijd oplet, nooit haar stem verheft maar je wel altijd de juiste weg wijst?”

Monique Neyzen, Communicatiepool

‘Vaker schaamteloos’

“Tijdens een van de clinics moest ik een andere deelnemer een minuut lang schaamteloos vertellen over mijn kwaliteiten. Dat voelde voor mij al snel ongemakkelijk, als overdreven. Vervolgens moest ik luisteren naar die ander, die hetzelfde deed. En ik merkte dat ik het heel interessant vond om daarnaar te luisteren. De moraal van dit verhaal: we doen dit dus eerder te weinig dan te veel.”

Mariska van der Meij, Rijkswaterstaat

‘Naar je beeld toewerken’

“Vroeger was ik journalist. Dus ik ben gewend om heel erg te denken vanuit taal. Na vandaag ben ik gesterkt in de gedachte dat de taal van het beeld misschien wel belangrijker is. Het verhaal van Wim van der Weegen vertelde mij bovendien dat je voor het zoeken naar het ultieme beeld de tijd moet nemen, en dat je dat vervolgens consequent moet inzetten. Daar ga ik mee aan de slag.”

Angelina van Weerdenburg, Buitenlandse Zaken

‘Jaloers op Economische Zaken’

“Ik ben vandaag weer gesterkt in de gedachte dat beeld belangrijk is. Een goed doordacht en consequent gebruikt beeldbeleid versterkt je boodschap enorm. Jeanine Mies bevestigde dit nog eens door te laten zien dat je met slim gebruik van woorden gewenste beelden oproept. Mijn emotie na vandaag? Jaloezie. Op Economische Zaken. Daar hebben ze naast een  woordvoerder ook een beeldvoerder.”

Harrie van Rooij,
Financiën

‘Veel waardering’

“Wat mij vandaag vooral opviel is de ongelooflijke hoeveelheid inspanning en nauwkeurige planning die vereist is om een goed beeld neer te zetten. En dat, ook als de gevoeligheid van een onderwerp af spat, het toch mogelijk is om het klein te houden, het niet alle kanten op te laten schieten. Ik heb daar veel waardering voor. Verder vond ik het vooral een sprankelende dag met veel interessante sprekers en ontmoetingen.”

Robert van der Bijl,
RVO

‘Niet wijzer, wel bewuster’

“Aandacht voor een onderwerp als emotie is goed, maar ik heb niet het idee dat ik vandaag veel wijzer ben geworden. Misschien wel bewuster, dat is ook een winstpunt toch? Ik ben eigenlijk ook niet zo van de theorieën; die veranderen immers om de haverklap. Ik ben meer van de uitvoering en de praktijk. Wat mij betreft hadden ze dan ook meer werkgroepen en clinics mogen inplannen, die waren wel interessant. En ja, dat mag dan ten koste gaan van de keynotes.”

Hanneke Vuuregge, Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties:

‘Meer lef’

“Het imago van communicatie is nog steeds dat we ondersteunend zijn aan beleid. We mogen weleens meer laten zien waar wij het verschil maken!  Laat ik daar mee beginnen: ik vind het bijvoorbeeld heel belangrijk dat beleid meer begrepen en gedragen wordt, zowel hier op het ministerie als in de samenleving. Wat ik daar aan bijdraag is dat ik goed ben in het vertalen van ingewikkelde beleidsopgaven naar heldere voorbeelden, in tekst en in beeld. Daarmee maak ik een verschil.”